Verhalen

“Je moet er staan. Punt.” In de forensische zorg is dat geen uitspraak, maar de realiteit van elke dag. Voor Marc en Mandy, allebei afdelingshoofd binnen de kliniek Forensische Zorg van Mondriaan, draait het werk om lef, menselijkheid en samenwerken. Niet als ideaalbeeld, maar als harde voorwaarde.
In dit verhaal vertellen ze eerlijk over het werk, de uitdagingen en wat het vraagt van de mensen die er elke dag staan.

Nicole is verpleegkundige en volgt de opleiding tot sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV). Ze werkt in de forensische ambulante zorg bij Mondriaan, waar ze patiënten thuis bezoekt, dagelijks afstemt met collega’s en opereert in een omgeving waar veiligheid, vertrouwen en behandeling voortdurend om een zorgvuldige balans vragen. “Wat ik inmiddels vooral heb geleerd? Je begrijpt dit werk pas écht door het te doen.”

Koen Schruers is als hoogleraar en psychiater betrokken bij de onderzoekslijn Mechanismen van affectieve stoornissen, die hoopt op basis van evidence based interventies de behandeling van volwassenen met angst, dwang en trauma te kunnen optimaliseren. “Als we beter gaan begrijpen hoe het brein werkt, kunnen we dit soort stoornissen misschien beter oplossen.”

In haar knalroze trui en met dito nagels straalt GZ-psycholoog Yvette energie en enthousiasme uit. Haar woorden zijn helder, haar humor aanstekelijk. Wie haar tegenkomt in de gangen, krijgt steevast een glimlach of een groet. “Ik vind het belangrijk om iedereen te zien, en voor mijn cliënten wil ik juist wat kleur brengen in een periode die vaak donker aanvoelt.”

Ze wilde verloskundige worden, dacht dat ze in een ziekenhuis zou werken en had twijfels over de psychiatrie. Maar één stage veranderde alles. Sabine ontdekte een nieuwe wereld, liet vooroordelen los en groeide door functies heen waar ze vroeger niet eens aan gedacht had. Inmiddels is ze afdelingshoofd van de Flexpool en de Centrale Dienstroosterplanning - een functie die haar Pippi Langkous-mentaliteit perfect weerspiegelt: gewoon beginnen, dan zie je vanzelf hoe het loopt.

Ze werken al jaren samen, vullen elkaar moeiteloos aan en delen een rustig soort bevlogenheid. Jos en Elian, senior casemanagers bij Kracht in Zorg, zijn niet de types die zich op de borst kloppen - hun werk spreekt voor zich. Dag in, dag uit staan ze klaar voor mensen die vaak alle hoop op hulpverlening al hebben opgegeven: jongeren en volwassenen die zorg mijden, soms met een forensische achtergrond, altijd met een complex verhaal.

Even was hij weer terug in de velden. “In mijn jeugd hielp ik vaak mijn tante op het land. Die geur van aarde, die weidsheid en het gevoel van rust… dat is altijd gebleven,” zegt René de Bruijn, psychiater en zorgdirecteur bij Mondriaan. Terwijl we samen over het terrein lopen, op zoek naar een geschikte plek voor de foto’s, komt die herinnering plotseling op en haalt hem even weg van de drukte van alledag.

In januari startte Paul met een tweejarig intern traject om zich te ontwikkelen tot RVE manager. Het is niet de eerste opleiding die Paul volgt. Hij werkte al op verschillende plekken en in verschillende functies binnen Mondriaan. In september is hij 22 jaar in dienst. “Ik ben altijd een ondernemend mens geweest. Ik vind het leuk om nieuwe dingen te leren, om mezelf te ontwikkelen en om te ontdekken wat ik nog meer voor de organisatie kan doen.”

“We zien kinderen en gezinnen die helemaal klem zitten, en dat raakt me. Voor die kinderen wil ik er zijn, voor hen heb ik mijn mooie vak gekozen”, zegt Rita, psychiater bij Mondriaan Kind en Jeugd. “Als psychiater krijg ik hier de kans om mijn werk te doen in een omgeving waarin we écht een verschil kunnen maken.”