Verhalen
Wat drijft Mondriaan medewerkers? Lees de persoonlijke verhalen waarin zij vertellen over de ontwikkelingen en uitdagingen in hun werk, en waar zij warm voor lopen.
Hoe een balletje kan rollen. Toen Anna een paar jaar geleden werk zocht voor de zomerperiode - ze was een derdejaars studente Social Work - wist ze nog niet veel over de psychiatrie. “Ik had een andere studierichting, Maatschappelijk Werk, maar stond er wel voor open en was nieuwsgierig”, vertelt ze. Ze kon bij Mondriaan aan de slag op de klinische afdeling Akkerweide. Het werd een langgerekte zomer want ze werkt er nog steeds.
“Met grote regelmaat zien wij cliënten met ernstige psychiatrische problematiek en vaak met comorbiditeit”, vertelt Ankie, klinisch psycholoog en manager Zorg bij Mondriaan Poli Volwassenen (voorheen PsyQ) in Heerlen. “Complex? Zeker, maar geen enkele cliënt is voor ons ‘te ingewikkeld’. Daar staan wij voor.”
Het is nauwelijks rumoerig als een grote groep studenten van de opleiding Beveiliging bij Mondriaan binnendruppelt. Aandachtig, soms geamuseerd, luisteren de jongeren naar preventiemedewerker Mandy. Ze geeft een voorlichting over middelengebruik. “Hebben jullie zelf wel eens met middelengebruik te maken gehad?”, vraagt ze.
Verpleegkundig specialist Saskia begon jaren geleden als student Social Work bij Mondriaan. Zonder ervaring, maar met open blik. Al snel groeide haar interesse in de ggz, waardoor ze overstapte naar de opleiding Verpleegkunde. Ze deed brede ervaring op als verpleegkundige en specialiseerde zich tot verpleegkundig specialist. Een doorzetter die zich ondanks haar slechthorendheid al op jonge leeftijd voornam: ‘Ik laat mij niet beperken.’
"Ik merk dat veel oudere cliënten het leuk vinden, zo’n ‘jonge dokter’. Het raakt de verbinding met hun vroegere leven”, zegt Julie Schulkens, psychiater bij Mondriaan Ouderenpsychiatrie. "Helemaal nu ik in verwachting ben zijn cliënten heel belangstellend en dat levert mooie en ook andere gesprekken op."
"Kinderen slapen niet uit, die staan in alle vroegte al klaar om te spelen. Laatst nog, ik kwam om 8 uur de kliniek binnen en daar stond hij al te wachten: kleine jongen, knuffel onder de arm. ‘Kijk!’ riep hij en wees naar zijn glow-in-the-dark-pyjama. ‘Hij doet het nog!’ Dan begin je toch gelijk vrolijk aan je werkdag?"
“Luisteren, oprecht luisteren naar een patiënt. Dat is wat een sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV) goed kan”, zegt Paul, die zelf de SPV-opleiding recent heeft afgerond. “Als je goed luistert leer je de mens kennen, niet de patiënt die ‘dit’ of ‘dat’ heeft. Dan pas kun je ook echt sámen werken aan herstel.”
Haar tongval verraadt het meteen: GZ-psycholoog Han is geboren en getogen in België. Toch koos zij ervoor om niet in haar thuisland te studeren, maar Psychologie in Maastricht. Ze bleef er ‘plakken’ en werkt inmiddels al vele jaren bij de Poli Volwassenen (voorheen PsyQ). Wat drijft haar?
