Han

“Het was niet helemaal onlogisch dat ik in Nederland ging studeren”, vertelt Han. "Mijn vader was mij al voorgegaan dus ik was bekend met het studeren over de grens. De werkcultuur, minder hiërarchisch dan in België, leek mij wel zo prettig maar doorslaggevend was het perspectief. Nederland had simpelweg meer ggz-instellingen dan België. Na mijn afstuderen was het voor mij dan ook vanzelfsprekend om in Nederland werk te zoeken.”

Werken bij de Poli Volwassenen

“Direct na mijn afstuderen vond ik werk als onderzoeksassistent bij de Universiteit van Maastricht. Daar kwam ik in contact met Mondriaan en ik raakte geïnteresseerd in deze grote ggz-instelling. Ik kon er aan de slag en deed in het begin vooral veel diagnostiek. Wel liet ik gelijk al blijken dat ik interesse had om de opleiding tot GZ-psycholoog te gaan volgen en dat lukte. Eenmaal afgestudeerd kwam de Poli Volwassenen in beeld en met veel plezier werk ik daar nu al bijna tien jaar met het specialisme stemmingsproblematiek. Het is prettig dat er bij de Poli Volwassenen veel mogelijkheden en kansen zijn om jezelf te blijven ontwikkelen. Naast mijn werk als regiebehandelaar ben ik nu ook projectleider Zorginhoud van de Poli Volwassenen Online en volg ik de opleiding tot klinisch psycholoog.

Dag in dag uit bezig zijn met dezelfde problematiek is er hier niet bij

Ik houd me graag bezig met vragen als ‘hoe maken we de zorg beter’, ‘hoe implementeren we zorginnovatie’, ‘hoe krijgen we nieuwe dingen op de werkvloer waar patiënten en behandelaren van profiteren’. Gelukkig zijn mijn collega’s heel open minded en proberen ze graag iets nieuws.”

Zwaardere casuïstiek 

“Dag in dag uit bezig zijn met dezelfde problematiek is er hier niet bij. Er is veel co-morbiditeit. Via de crisisdienst van Mondriaan krijgen we geregeld zwaardere casuïstiek doorverwezen. Dan ga je bijvoorbeeld meteen op pad met een psychiater voor een spoedintake. Als behandelaar moet je dan kunnen schipperen met je reguliere afspraken en dat is wel eens stressvol. Het vraagt om extra flexibiliteit en alertheid van de behandelaar. Door de zorgzwaarte bij de Poli Volwassenen heb je naast je specialisme ook te maken met problematiek die je minder tegenkomt binnen de specialistische programma’s. Dat is natuurlijk heel interessant. Iedere dag weer sta je samen met je cliënten voor nieuwe uitdagingen. Als GZ-psycholoog moet je jezelf blijven uitvinden. Bijscholen, kennis opsnuiven. Om cliënten zo goed mogelijk te kunnen bieden wat ze nodig hebben.

Euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden is een voorbeeld van zo’n uitdaging. Bij (chronische) stemmingsproblematiek is er een matig tot hoog suïciderisico. Het is belangrijk dat cliënten open kunnen spreken over hun doodswens en weten dat er alternatieven bestaan voor een nare zelfdoding. Dit bespaart onnodig leed en in sommige gevallen biedt het ook nieuwe behandelperspectieven. Het is goed om dit bespreekbaar te maken maar het is een beladen onderwerp voor zowel cliënten als behandelaren. We zijn immers opgeleid om mensen beter te maken.”

Iedere dag weer sta je voor nieuwe uitdagingen

Puzzelen

“Ik vind heel veel dingen interessant en soms is het wel eens moeilijk om keuzes te maken. Dat is een beetje een vloek als je Belgische bent, op de lagere en middelbare school word je heel breed opgeleid. Toen ik jong was heb ik ook wel op twee benen gehinkt: óf ik zou verder gaan als professioneel balletdanseres, balletdansen is een grote passie, óf ik zou gaan studeren. Het werd het laatste. Dansen doe ik er nu bij; in mijn vrije tijd geef ik in België balletles aan 12+.

Denk ik aan mijn werk, dan heb ik veel affiniteit met stemmingsproblematiek in combinatie met onderliggende persoonlijkheidsproblematiek. Ik doe ook veel psychodiagnostiek, intelligentie-, neuropsychologisch- en persoonlijkheidsonderzoek. Het is dat puzzelen, het uitvogelen. Ja, dat is ook echt wel een passie te noemen.”

Dankbaar

“Ik kijk niet zo heel ver vooruit, maar ik denk wel dat het in het verlengde zal liggen van wat ik nu doe. Voor een groot deel is dat dus het cliëntencontact, daarvoor ben ik psycholoog geworden, om mensen op weg te helpen. Het meest dankbare aan dit werk is toch wel wanneer iemand die in zak en as bij je komt, helemaal klem zit en geen uitweg meer ziet, aan het eind van de behandeling nieuwe toekomstplannen maakt en die ook uitvoert. Dat iemand dankbaar is dat hij de behandeling heeft mogen meemaken.

Naast mijn werk als regiebehandelaar zie ik ook veel uitdaging op het gebied van zorginnovatie, het implementeren van online en/of blended behandelen en wetenschappelijk onderzoek. Momenteel werk ik mee aan een onderzoek naar online behandeling bij depressie. We kijken naar de therapeutische relatie binnen een online behandeling, de kosteneffectiviteit en de klachtenreductie. Het gaat overigens niet alleen maar over beeldbellen versus gesprekken in de behandelkamer, maar ook over chatsessies tussendoor, het lezen van registraties en daarop reageren, etc. Oftewel: op een online manier dichter bij de patiënten kunnen staan. Een soortgelijk onderzoek zal in de toekomst ook volgen voor trauma. Genoeg uitdaging in het verschiet!”