Saskia
Verpleegkundig specialist Saskia begon jaren geleden als student Social Work bij Mondriaan. Zonder ervaring, maar met open blik. Al snel groeide haar interesse in de ggz, waardoor ze overstapte naar de opleiding Verpleegkunde. Ze deed brede ervaring op als verpleegkundige en specialiseerde zich tot verpleegkundig specialist. Een doorzetter die zich ondanks haar slechthorendheid al op jonge leeftijd voornam: ‘Ik laat mij niet beperken.’
"Mijn interesse in de mens en in de sociale sector is eigenlijk al ontstaan toen ik klein was”, vertelt ze. Ik was een kind met een beperking, ik ben slechthorend. Vaak vierde ik vakantie bij de zogenaamde ‘inclusiekampen’, speciale vakantiekampen voor kinderen met een beperking. Verstandelijk, lichamelijk maar ook met gedragsproblematiek of autisme. Toen ik ouder werd, ging ik mee als begeleidster. Een waardevolle ervaring. Voor mij stond vast: ik laat mij niet beperken.”
Gezellige tijd
"Voor mijn opleiding Social Work deed ik een project bij het voormalige Vijverdal in Maastricht, bij het Trefcentrum. Cliënten kwamen er voor rust, gezelligheid en samenzijn. We hadden gesprekjes, deden spelletjes, lazen samen. Na het project kon ik er blijven werken, naast mijn studie. Ik hielp in de avonden en weekenden met het organiseren van disco-, spelletjes-, film- en carnavalsavonden. Een gezellige tijd met een leuke mix aan bezoekers, zowel cliënten als mensen uit de buurt kwamen er graag. De verscheidenheid, de onbevangenheid, de levensverhalen van cliënten, het raakte en boeide mij.
Meer
“Toen ik afstudeerde wilde ik meer. Ik wilde meer kunnen betekenen voor cliënten. Het was alleen zó’n slechte tijd voor social workers, ook bij Mondriaan was er toen nauwelijks werk in te krijgen. Ik zag een interne oproep voor de duaal opleiding Verpleegkunde. Het sprak me aan: Werken én leren. Ik heb de kans met beide handen aangegrepen.
Ik wilde meer de diepte in, breder inzetbaar zijn
Als verpleegkundige heb ik bij Mondriaan een schat aan ervaring opgedaan bij allerlei afdelingen en met verschillende doelgroepen. Na verloop van tijd wilde ik meer de diepte in, breder inzetbaar zijn. Ook met het oog op mijn toekomst, ik mocht door mijn slechthorendheid geen nachtdiensten meer draaien vanwege veiligheid- en gezondheidsrisico’s.”
Opleiding
“Ik kreeg alle ruimte om mij te gaan specialiseren en om de opleiding tot verpleegkundig specialist GGZ te gaan volgen. Daar was ik heel blij mee. Deze opleiding daagde mij uit om op een andere manier naar zorg te kijken dan enkel in de uitvoering. Ieder jaar kom je op een andere werkplek en zo leer je steeds opnieuw om te gaan met de uitdagingen van die werkplek. Wat ik ook heel boeiend vond was het contact met verpleegkundig specialisten over het hele land. Het verruimt je blik en maakt dat je allerlei andere ontwikkel-uitdagingen ziet, voor jezelf en voor de organisatie."
Ouderen kunnen vaak meer dan ze denken en wij kunnen veel voor hen betekenen
Levensgeschiedenis
“Inmiddels werk ik alweer enige tijd als verpleegkundig specialist GGZ bij Mondriaan Ouderenzorg. Een fijne en boeiende doelgroep. Mensen met een enorme levensgeschiedenis die zichzelf nogal eens wegcijferen: ‘Ik ben toch al oud’. Ze kunnen vaak meer dan ze denken en wij kunnen veel voor hen betekenen." Als behandelaar ben ik is vooral verbindend bezig en met verschillende zaken tegelijk: Zorginhoudelijk, beleidsmatig en wetenschappelijk onderzoek. Ik heb veel meer een-op-een contacten nu, een stuk rustiger voor mijn oren.
We kijken bij ouderen naar meerdere levensgebieden waar zorg en aandacht nodig zijn, denk aan somatische zorg, thuiszorg, wijkverpleging, partners, familie. We werken veel samen met de ketenpartners, daar zijn we ook afhankelijk van. Voorop staat in ieder geval: een goede inbedding van alle zorg. Als dit goed is geregeld, heb je de helft al gewonnen. Ouderen komen niet altijd voor zichzelf op, laten het soms een beetje gaan, maar als ze merken dat de zorg loopt geeft dat rust en wordt hun stemming beter. Vaak hebben ze dan ook meer te doen en zijn ze minder eenzaam.”
Gevoelige snaren
“Onder de groep steeds langer thuiswonende ouderen en ook onder bewoners van verpleeghuizen, nemen psychische problemen toe. Het kan dan gaan om persoonlijkheid- of gedragsproblematiek door ziektes zoals dementie en beroerte, of door andere factoren waardoor karakterkenmerken worden versterkt of verscherpt. Maar ook maatschappelijke zorgproblemen door individualisering, digitalisering of door de coronacrisis, kunnen bijdragen aan psychische problemen. Het is belangrijk om te weten hoe je deze ouderen het beste kunt benaderen. Dat doe je door hen te leren kennen en hun gevoelige snaren te herkennen.
Het ambulante deel in mijn werk vind ik trouwens heel fijn: ik kom bij de ouderen thuis en krijg zo een breder beeld. Zeker wanneer het wat minder goed gaat want dat vertellen ze niet altijd tijdens een afspraak op locatie."
